Nasze naturalne bogactwo, cz. I. Nadleśnictwo Sulęcin

Wtorek 26 września 2017

Nadleśnictwo powstało 1 września 1945 r. i obejmowało ziemie i miejscowości przyznane Polsce w wyniku konferencji w Poczdamie. Warte przypomnienia jest, że wschodnia strona obszaru należała niegdyś do II rozbioru Polski w 1793 r. do Rzeczypospolitej i była w gestii starostwa międzyrzeckiego, a dzisiejsze Trzemeszno Lubuskie było najbardziej wysuniętą na zachód miejscowością tegoż starostwa. Praca w lasach była niezwykle trudna, związana z usuwaniem szkód spowodowanych wojną. Zaplanowane prace wykonywano na powierzchni 9600 ha. Ówczesny trud leśników i robotników można podziwiać dziś w postaci pięknych drzewostanów. Podział na leśnictwa przyjęty w 1952 r. przetrwał 20 lat. Wówczas w  końcu 1972 r. Nadleśnictwo Sulęcin włączono jako obręb Sulęcin do Nadleśnictwa Ośno Lubuskie. Tworzone od 1973 r. nadleśnictwa o powierzchni ponad 30 000 ha nie sprawdziły się i w latach 90.tych ubiegłego stulecia powrócono do tworzenia nadleśnictw o powierzchni w granicach ok. 20 000 ha. Nadleśnictwo Sulęcin w obecnym kształcie ma 20 145,39 ha, w tym leśnej 19 504,86 ha. Reaktywowane zostało 1 stycznia 1993 r. Pierwszym nadleśniczym był inż. Józef Rychlewski (1945 – marzec 1951). Po jego niespodziewanej śmierci funkcję objął Henryk Jałocha, który awansował na dyrektora Regionu Lasów Państwowych w Sulęcinie w 1952 r. Po rozwiązaniu tej struktury powrócił na stanowisko nadleśniczego. W międzyczasie (1952-1961) szefował mgr inż. Bogdan Kietliński. Od chwili ponownego utworzenia Nadleśnictwa Sulęcin, gospodarzem jest nadleśniczy mgr inż. Witold Wasylków.

Ciekawostką jest fakt, że nadleśnictwo obejmuje swym zasięgiem najwyższą cześć Pojezierza Łagowskiego. Trudno dostępne tereny, omijane w przeszłości przez szlaki komunikacyjne i osadnictwo spowodowały, że polodowcowy obszar przetrwał do dziś w naturalnym stanie, podnosząc walory krajobrazu. Gatunki iglaste zajmują blisko 85% powierzchni lasów, pozostałe 15% to gatunki liściaste. Nie od dziś wiadomo, że Ośrodek Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych w Wędrzynie obejmuje swym obszarem11 000 ha na terenie pięciu leśnictw. Lokalizacja poligonu na rozległych kompleksach leśnych, wśród jezior i bagien przekłada się na specyficzny charakter użytkowania lasów, a ograniczenia penetracji przez ludzi sprawiło, że zachowało się wiele zanikających ekosystemów oraz rzadkich gatunków ptaków.

Wiele terenów nadleśnictwa jest objętych ochroną: Łagowsko-Sulęciński Park Krajobrazowy (do 2011 r. Łagowski Park Krajobrazowy), Uroczysko Lubniewsko z trzema obszarami chronionego krajobrazu: Doliną Zielonej Strugi, Pojezierze Lubniewicko-Sulęcińskie, Doliną Postomii. Na terenie nadleśnictwa jest 25 pomników przyrody, którymi są drzewa o znacznych wymiarach i często ciekawej formie. Jest stanowisko zwane Żebra, obejmujące skałki osadowe, które są rzadkością na Niżu Polskim, a na Pojezierzu Lubuskim jedynymi obiektami tego typu. Jest obszar Natura 2000 – Buczyny Łagowsko-Sulęcińskie.

Nadleśnictwo jest zaliczone do I kategorii zagrożenia pożarowego. Znajduje się w zasięgu działania czterech KP PSP (Sulęcin, Międzyrzecz, Słubice, Świebodzin), te z kolei są wspomagane przez OSP z Glisna, Jarnatowa, Jemiołowa, Koryt, Lubniewic, Miechowa, Smogór i Trzemeszna. Na terenie nadleśnictwa, na poligonie Wędrzyn jest punkt alarmowo-dyspozycyjny z zestawem telewizji przemysłowej osadzonym na maszcie, współpracujący z czterema punktami obserwacyjnymi sąsiednich nadleśnictw.

Za miesiąc będzie wywiad z Nadleśniczym mgr inż. Witold Wasylkowem. Z uwagi na jego ciekawe spojrzenie na sulęcińskie lasy, jak i ocenę gospodarki leśnej – już dziś serdecznie zapraszam czytelników.

L. Malinowski

wykonanie: gardziejewski.pl

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką dotyczącą cookies. Zamknij